پیام رئیس دانشگاه آزاد اسلامی به مناسب مبعث حضرت رسول اکرم (ص)
به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری آنا، متن کامل پیام بدین شرح است:
بسم الله الّرحمن الّرحیم
اِقرا بِاسمِ رَبِّکَ الَّذی خَلَقَ / خَلَقَ الاِنسانَ مِن عَلَقَ / اِقرا وَ رَبَّکَ الاَکرَم / اَلَّذی عَلَّمَ بِالقَلَم / عَلَّمَ الاِنسانَ ما لَم یَعلَمَ .
بخوان به نام پروردگارت که آفرید / هم او که انسان را از وابستگی آفرید / بخوان پروردگارت را ، که همه کرامت است و بزرگواری / هم او که با قلم ، تعلیم داد / و به "انسان" ، هر چه را که نمی دانست ، آموخت.
ستاره یی بدرخشید و، ماهِ مجلس شد / دلِ رمیده ی ما را ، انیس و مونس شد
نگارِ من، که به مکتب نرفت و، خط ننوشت- / به غمزه، مسأله آموزِ صد مُدرّس شد!
"مبعث" ، مُتعالی ترین مهندسیِ مجدّد "انسان" و "جهان" ، در درازنای "زمان" ست؛
و "قرآن" ، همه ی موجودیّتِ ماندگار و مکتوب و مُستمرّ این بالنده ترین واقعه ی بزرگ ... واقعه یی که با "خواندن" و "خوانش" آغازیدن گرفته ، و با "آموزش" و "قلم" و "نگارش" ، تداوم یافته است؛ واقعی ترین واقعه ی هستی، برای جان و جهانِ همه ی هَستارهای آگاه و رو به راهِ زمان و زمین؛ از جنسِ مهربانانه ترین ارتباطات وَحیانی ، به خاطرِ دستگیری و یاریگری و بیدارسازی و رهایی بخشیدن آدمیان خاک ، از واماندگی ها و پای در گِل مانی های جهل و شرک و فقر و امراضِ درونی و بیرونی ... و در همین راستاست، که رسالت پیامبر عزیز، چیزی جز آزاد سازی و رهایی کامل آدمیان نیست :
و یَضَعُ عَنهُم اِصرَهُم ، والاَغلالَ الَّتی کانَت عَلَیهِم
[قرآن عزیز:اعراف/157 ]
بارهای گران را ، از دوش شان بر می دارد ؛
و بند و زنجیر ، از دست و پای شان، بر می گیرد ...
قرآن ، بن بست ندارد. تلاوتِ نور، نگاه آدم را، باز می کند؛ و این، همه ی هنر بعثت و انگیزشِ بشریت ، در حرکت و حیات آزادانه و آگاهانه ی عالم انسانی ست.
قرآن، جلوه گاه خداست ؛ در برابر تمامَتِ چشم های دنیا ... و زبان و بیان اوست ؛ به لهجه ی همه ی واژگان ! ...
هندسه ی کلام شیرین و خودمانی قرآن ، دل آدم را ، آتش می زند :
اَلَم یَأنِ الَّذینَ آمَنُوا ، اَن تَخشَعَ قُلوبُهُم لِذِکرِاللهِ ؟!
[سوره ی حدید/آیه ی16 ]
آیا هنوز وقت آن نرسیده است که دل های مومن و باورمند – به خاطر خدا- به لرزه درافتند؟! ...
و تَشَرِ دلسوزانه اش-بر سرِ کُفران و بی خیالیِ آدمی زادگان – دل آدم را ، پاره می کند :
قُتِلَ الاِنسانُ مَا اکفَرَه !
[سوره عبس/آیه ی17 ]
خدا، این انسان را بکشد؛ پس، کِی می خواهد آدم بشود ؟! ...
و این رسول امین – که یکتنه، کایناتِ یکپارچه یی ست در جان و جهانِ همدلی و هماهنگی و همراهی- دلسوزانه و مهربانانه، همه ی عالم و آدم را ، به خداگرایی و خیرخواهی و برخوردِ فعّال و مسوولانه فرا می خواند ؛ و با نگاه و نگره یی جهانی و فراگیر –در موجاموج تصمیم و صمیمیّتِ قاطعانه اش- نه تنها انسان های مسلمان، بل که همه ی آدمی زادگان روی زمین را –هم- در نظر می گیرد و، می گوید که در این رهگذار، هیچ مسلمانی حق ندارد، با وجود دردمندی و فریادخواهیِ انسان های ستمدیده ی دنیا ، آرام بگیرد و، بی اعتنا بنشیند :
مَن سَمِعَ رَجُلاً ، یُنادی: یا لَلمُسلِمینَ! فَلَم یَجِبهُ ، فَلَیسَ بِمُسلِم .
هر که ، با شنیدن فریاد انسانی که بانگ برداشته است: آی مسلمانان! ؛ به دادخواهی اش برنخیزد، مسلمان نیست!
حیاتِ حقیقیِ رسول امین، نمود و نماد کامل یکتایی و یکپارچگی با خدا و خَلقِ خداست ؛
و این عید انگیزش و بعثت بالندگی و برازندگی ،
فرصت دوباره و دل انگیزانه یی ست برای همه ی ما مسلمانان ؛ بل که، معیار و معادله و منحنی مبارک و تازه تری را بتوانیم ترسیم کرد : از پنداشت و برداشت موجود خویشتن، تا خلق و خوی و گفتار و رفتار بلیغ و بالنده ی آن پیامبر پاک اندیش.
لَقَد کانَ لَکُم فی رَسوُلِ اللهِ ، اُسوَةٌ حَسَنَة [قرآن/احزاب:21 ]
این همان رسول رهایی ست ، که زیبنده ترین الگو و نمونه ی شماست.
